- Byłam tak zestresowana, że trzęsły mi się nogi i ręce, właściwie wszystko mi się trzęsło… - wspomina swój debiut w "The Voice of Poland" Natalia Nykiel. - Doskonale słychać to w nagraniu. Do tego nie widziałam twarzy jurorów, nie mogłam z nich więc wyczytać, czy śpiewam dobrze czy źle. Dobrze czy źle? Dziś chyba nikt nie ma wątpliwości. Osiemnastoletnia wokalistka, mieszkająca w Pieckach, urokliwej i dość rozległej wsi pod Mrągowem, jest przecież w ścisłym finale programu. Za faworytkę się jej jednak nie uznaje, co zresztą bardzo łatwo wytłumaczyć, jeśli spojrzy się na nazwiska pozostałych finalistów… Nie myślę o zwycięstwie Zarówno o Dorocie Osińskiej, Natalii Sikorze, jak i Michale Sobierajskim od samego początku mówi się jako o najważniejszych pretendentach do zwycięstwa. To ich występy wywołują najwięcej emocji wśród widzów, prowokują też do ogromnej liczby dyskusji na forach internetowych czy fanpage’ach. O ile więc ich udział w ostatecznej rywalizacji o zwycięstwo w show i kontrakt płytowy z Universal Music Polska nie jest zaskoczeniem, włącznie się do tej batalii Natalii już tak. - Ja naprawdę nie myślę o zwycięstwie - zapewnia. - Kibicuję pozostałej trójce, a najbardziej chyba Michałowi i Dorocie. Fajnie by było, gdyby któreś z nich wygrało. Nic nie zawaliłam Czy Natalia spodziewała się, że zajdzie w "The Voice of Poland" tak daleko? Jak odpowiada, absolutnie nie. - Myślałam, że najwyżej to dojdę do etapu bitew, a potem sobie spokojnie odpadnę, by skoncentrować się na egzaminach. Nykiel, tegoroczna maturzystka, nie ukrywa, że połączenie występów w popularnym telewizyjnym show z przygotowaniami do egzaminu dojrzałości było sporym wyzwaniem. - Trochę te próby i inne obowiązki czasu mi zabierały, ale w miarę pilnie uczyłam się przez całe liceum. Nie mam poczucia, bym coś zawaliła. Dziś ma już za sobą nie tylko egzaminy podstawowe, ale także rozszerzone. - Z polskiego, matematyki i geografii - wylicza. - Czekają mnie jeszcze ustne, z polskiego i angielskiego, a potem będę mogła pomyśleć o studiach. Debiut z ambony Natalia Nykiel urodziła się w Pieckach nieopodal Mrągowa jako najmłodsze z czworga rodzeństwa - ma jeszcze dwóch braci i siostrę. Zapytana, jakim była dzieckiem, odpowiada: - Raczej grzecznym. Nie sprawiałam kłopotów wychowawczych, nie paliłam papierosów, bawiłam się z umiarem. - Jeśli chodzi o Piecki, jestem lokalną patriotką - podkreśla. - Bardzo cenię to miejsce, choć mieszkam na jego obrzeżach. Jak wychodzę z domu, to po jednej stronie mam kilkukilometrową łąkę, po drugiej las, a nieopodal jest jezioro. Do dziś lubię wyjść z psem, pobiegać po polach i posłuchać w słuchawkach muzyki. Albo pośpiewać. To, że Natalia śpiewa, jest głównie zasługą babci. - Nie chodziłam ani do żłobka, ani do przedszkola. Spędzałam za to czas z babcią, która nie tylko nauczyła mnie pisać i czytać, dzięki czemu do pierwszej klasy poszłam rok wcześniej, ale także śpiewać. Jako że jest osobą bardzo wierzącą, były to głównie piosenki religijne. Swój pierwszy występ miałam zresztą na ambonie - śmieje się. Szwagier gitarzysta Jako czternastolatka Natalia zasiliła szeregi amatorskiej grupy z Mrągowa Ahmada. - To był mocno rockowy zespół, w pewnym momencie zbyt mocno, właściwie podpadało to pod metal - opisuje styl formacji. - Pasowałam wtedy do takich klimatów. W gimnazjum przeżyłam krótki okres buntu, chodziłam w glanach, ubierałam się na czarno i jeździłam na koncerty ciężkich zespołów. Byłam czarną metalówą - śmieje się dziś. Czarna czy nie, Natalia była też zdecydowanie młodsza od swoich kolegów z zespołu. - Oni mieli po 22-23 lata, ale jakoś udało mi się wpasować w to towarzystwo. Zresztą, do dziś dobrze się czuję w otoczeniu ludzi starszych ode mnie Co na takie kontakty ze starszymi członkami zespołu mówili rodzice? - Gitarzystą w zespole był mój szwagier, więc nie mieli nic przeciwko - tłumaczy. - Wiedzieli, że ma na mnie oko. Zbyt czarne te zastępy Z Ahmadą nastolatka zagrała trochę koncertów, w tym jeden za granicą. - Załatwiła to fundacja z Mrągowa, zajmująca się wymianami międzynarodowymi. My pojechaliśmy na Litwę, a Litwini przyjechali do nas. Po trzech latach Natalia zdecydowała się opuścić grupę. - Chłopaki grali coraz mocniej, a ja chciałam odwrotnie - tłumaczy dziś. - Powoli odchodziłam od metalu, zaczęła mnie pasjonować muzyka alternatywna. Poza tym mój głos nie pasował do ostrych brzmień. Siedzi, zamyka i się wczuwa Jeszcze będąc w zespole Natalia zainteresowała się poezją śpiewaną, w którą, jak mówi, wkręciła się trochę nieświadomie i wbrew sobie. Wszystko zaczęło się, gdy Ahmadą ćwiczyła grała w Mrągowskim Centrum Kultury. - Opiekunka naszej sali zaproponowała mi, bym zaczęła chodzić na zajęcia z poezji śpiewanej. Początkowo byłam niechętna, gdyż wiadomo, z czym się coś takiego kojarzy - ktoś siedzi z gitarą, zamyka oczy i się wczuwa. Pomyślałam jednak, że fajnie byłoby się nauczyć paru technicznych rzeczy. Zaczęłam więc poznawać tę muzykę. Okazało się, że stereotyp to jedno, a prawda - drugie. The Voice of Poland" możecie oglądać w każdą sobotę na antenie TVP2 o 20:05. Program "The Voice of Poland" powstał na podstawie pomysłu Johna de Mol i formatu holenderskiej firmy Talpa Content "The Voice of Holland". Producent: Rochstar sp. z i Telewizja Polska Przekleństwo bez przekleństwa Jak podkreśla, to dzięki poezji śpiewanej nauczyła się wrażliwości, czucia muzyki i interpretacji tekstu. Szczególnie lubi takie utwory, których tekst jest naprawdę dobry i zarazem… pokręcony. - Gdy w zeszłym roku dostawałam wyróżnienie na Ogólnopolskich Spotkaniach Zamkowych w Olsztynie, imprezie naprawdę wysokiej rangi, śpiewałam "Przekleństwo Millhaven" Nicka Cave’a, opowiadające o dziewczynie, która zabiła pół miasteczka. Uwielbiam takie utwory. Duet na miarę marzeń Nykiel jest związana z Mrągowem, a to miasto, które wielu kojarzy się nie tylko z Festiwalem Kultury Kresowej i Kabaretonem, ale przede wszystkim z Piknikiem Country. - Ten gatunek to zdecydowanie nie moja para kaloszy, ale festiwal jest niewątpliwie olbrzymią atrakcją, przyciągającą do miasta tysiące turystów. W czasach fascynacji mocniejszą muzyką jednym z ulubionych zespołów Natalii była Coma, którą do dziś zresztą bardzo ceni. - Poezja śpiewana sprawiła, że odkryłam wcześniejszą twórczość Piotra Roguckiego, naprawdę niesamowitą. Jest on moim ulubionym polskim artystą. I kiedyś też był laureatem Spotkań Zamkowych w Olsztynie. Moim marzeniem jest zaśpiewać kiedyś z nim w duecie. Ulubiony artysta zagraniczny Natalii? - Selah Sue - odpowiada szybko. - To moja największa idolka. Chciałabym śpiewać coś podobnego, taką niszową alternatywę z elementami elektroniki i soulu. Pół na pół Do "The Voice of Poland" trafiła dość przypadkowo. - Dziewczyna z produkcji napisała do mojej znajomej, proponując jej udział w programie. Startowałam akurat w konkursie wokalnym w Mrągowie [Mrągowskie Impresje Artystyczne 2012 - przyp. aut], który zresztą wygrałam. Ona była na widowni i zaproponowała mi, bym też się zgłosiła. Pomyślałam sobie "Czemu by nie spróbować?"" Swoją przygodę z programem Natalia rozpoczęła od "Przesłuchań w ciemno", w których zaśpiewała przebój grupy Coldplay "Trouble". Zachwytu nie kryło całe jury, choć odwróciły się tylko Justyna Steczkowska i Patrycja Markowska. Będziesz tak wymiatać… - Masz już piękne inicjały "NN", piękny glos, dużą wrażliwość. Śpiewasz jak Sinead O'Connor, Amy Winehouse, przepięknie łamiesz głos, ale wciąż jesteś sobą - komplementowała Steczkowska. - Mieć tyle lat i taką świadomość śpiewania… To co będzie, jak będziesz miała tyle ile ja, czyli trzydzieści trzy? - pytała Markowska. - Będziesz tak wymiatać… Masz superświadomość i ogromną dojrzałość. I to jest piękne! Natalia wybrała drużynę Patrycji. Najpiękniejsze sto lat Tamten dzień był dla dziewczyny szczególny także z innego powodu - osiągnięcia pełnoletniości. Nie umknęło to uwadze całego jury, które odśpiewało gromkie "Sto lat!". - To było najpiękniejsze sto lat, jakie słyszałam w życiu - skomentowała na gorąco. Dziś zapewnia, że nie czuje rywalizacji między uczestnikami, o której wspominała choćby Natalia Sikora. - Przynajmniej ja jej nie zauważam i z nikim nie chcę rywalizować - dodaje. - Za to udało mi się nawiązać w programie szereg więzi, a nawet przyjaźni. Ktoś mógłby pomyśleć, że jak przechodzę z odcinka na odcinek głosami widzów, to tylko tryskam radością. Wcale tak nie jest. Czuję jednocześnie ogromny smutek, że ktoś musiał odejść, jak ostatnio Żaneta Lubera. Kosztorys zbyt kosztowny Pomaturalne plany Natalii są związane z muzyką, choć nie tylko. Niestety, jako że nigdy nie chodziła do szkoły muzycznej, nie ma szans, by mogła podjąć studia w tym kierunku. - Jeszcze do końca nie wiem, jaki kierunek wybiorę - przyznaje. - Zajmę się tym po programie. Planowałam iść na budownictwo czy coś podobnie technicznego, gdyż mam do tego smykałkę, ale boję się, że przez te wszystkie kosztorysy nie wychodziłabym z pokoju. A mnie zależy, by się rozwijać także w kierunku muzycznym. Na to trzeba jednak mieć czas. A raczej czas i odpowiednie kontakty, w których znalezieniu dojście do finału "The Voice of Poland" na pewno nie zaszkodzi. Z tego powodu Natalia chce po maturze związać się z Warszawą. Co nagle, to po diable - Tu się najwięcej dzieje, choć wszyscy są bardzo zabiegani. Na początku przeżyłam niemały szok. Ludzie wysiadają z tramwaju i zamiast spokojnie iść, biegną. A więc by nie być staranowanym, trzeba biec z nimi. U mnie na wsi jest pod tym względem totalny luz. Raz na pół godziny przemknie jakiś samochód i nikt się nigdzie nie śpieszy. Natalia Nykiel nieśpieszno także do wydania własnej płyty. - Bardzo bym chciała ją nagrać, ale w swoim czasie. Z jednej strony nie mam swojego repertuaru i nie potrafię komponować, z drugiej - nie wyobrażam sobie, bym mogła śpiewać coś, co mi ktoś narzucił. Ale może zjawi się na mojej drodze jakiś utalentowany muzyk z zespołu alternatywnego, który chciałby coś dla mnie napisać? Panowie, na co jeszcze czekacie? The Voice of Poland" możecie oglądać w każdą sobotę na antenie TVP2 o 20:05. Program "The Voice of Poland" powstał na podstawie pomysłu Johna de Mol i formatu holenderskiej firmy Talpa Content "The Voice of Holland". Producent: Rochstar sp. z i Telewizja Polska

"Wzrasta ryzyko, że całą rodzinę zabiję, siedząc z nimi w izolacji jeszcze chwilę" – rapuje 18-letnia Hela z Warszawy. Kawałek, który nagrała jako pracę domową w ramach zdalnego nauczania, doceniają krytycy muzyczni. Według nich, dzięki koronawirusowi może nas czekać wysyp młodych talentów. Najpierw minuta przykładnego mycia rąk. Potem tekst: "Zwariował świat cały, a w tv wciąż newsy, że apokalipsa" – nawija nastolatka w czapce. To Helena Stańczyk, uczennica trzeciej klasy Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Wojciecha Gersona w Warszawie. Podobnie jak miliony innych uczniów, Helena utknęła w domu z powodu zagrożenia koronawirusem. Szkoły są zamknięte od 12 marca, a od 25 marca oficjalnie edukacja odbywa się na Jestem w klasie o specjalności realizacje intermedialne. Zajmujemy się filmem, fotografią, animacją. Nasz nauczyciel powiedział, że jeśli nam się nudzi, to możemy zrobić dodatkowe zadanie domowe pod hasłem "Moja kwarantanna" i że możemy to hasło zinterpretować, jak tylko chcemy – opowiada dziewczyna. Chętni uczniowie mogli przygotować więc fotomontaż, kolaż, cykl zdjęć czy z klipu "Bez paniki"Helena StańczykŻeby zrobić teledysk, została raperką- Na początku myślałam o zdjęciach. Chciałam trochę pożartować z tego wykupywania papieru toaletowego czy gromadzenia jedzenia – mówi Hela. – W trakcie przygotowań doszłam jednak do tego, że nie chcę zrobić zdjęć ani klasycznego filmu, chcę zrobić teledysk. No, a do tego potrzebna była piosenka – tak Helena z potrzeby chwili została raperką. – To od początku było trudne, bo musiałam zrobić wszystko sama. A nie umiem na przykład zupełnie robić muzyki – opowiada. Ostatecznie zdecydowała się na pobranie bitu z internetu. Tekst napisała Muzycznie lubię skakać między różnymi bajkami. Rap nie był specjalnie moją muzyką, ale ostatnio się trochę wkręciłam. Podoba mi się np. Bedoes, ale nie tyle za sam rap, co różne artystyczne zabiegi, których używa i to jak się bawi muzyką i klipami – mówi z klipu "Bez paniki"Helena StańczykCzy mnie widać?Gdy piosenka była już napisana, Hela mogła zająć się tym, co lubi i już potrafi. – Siedziałam sama w domu z młodszą siostrą, która trochę mi pomagała, bo na przykład stawała przy ścianie, a ja łapałam na niej ostrość. Cała praca była jednak samodzielna i to dość zabawne, bo byłam operatorką kamery, aktorką, kadrowałam. Trochę musiałam zgadywać, czy mnie widać – nad klipem zajęła jej około tygodnia. – Miałam w tym czasie zdalne lekcje, więc wieczorami montowałam, każdego dnia starałam się zrobić kilka ujęć – zaskoczył nie tylko ją, ale i nauczyciela, który zadał pracę. – Powiedział, że jest zszokowany i zupełnie się nie spodziewał, bo na co dzień trudno nas zmotywować do zrobienia podstawowych zadań, a co dopiero dodatkowych – wyznaje Helena. I dodaje: - Raperką raczej nie zostanę, śpiewanie i występowanie to raczej działka mojej młodszej siostry. Ale robienia klipów nie z klipu "Bez paniki"Helena StańczykGdy dzieci zostają w domuHela swoje wideo opublikowała mniej więcej w czasie, gdy premier Mateusz Morawiecki ogłaszał kolejne restrykcje związane z koronawirusem. Jedna z nich zakłada, że teraz osoby niepełnoletnie nie mogą same wychodzić z Ja mam szczęście, bo skończyłam już 18 lat i część tej przymusowej kwarantanny spędziliśmy w domu w lesie, ale wyobrażam sobie, jakie to może być trudne dla młodszych osób – mówi Hela. – To denerwujące, gdy się siedzi w domu przymusowo, to się chcę z niego wyjść znacznie bardziej niż normalnie. Tak samo ze szkołą. Najpierw wszyscy sobie wyobrażali, że to będzie fajne, jak zawieszą lekcje, bo mało komu chce się na nie chodzić, a teraz wszyscy tęsknią za szkołą i zastanawiają się, co to będzie. Często chcemy tego, czego akurat nie mamy. No i siedzenie z rodziną, nawet najwspanialszą, potrafi być bardzo męczące, gdy trzeba być nieustannie w jednym miejscu razem – nastolatki odkrywają artystyczne duszeEfekt pracy Heleny doceniają specjaliści. - Nie oceniałbym tej piosenki pod względem rapu, a raczej tego, że to godny naśladowania przykład, by nudne, spędzane w domu dni przekuwać w tworzenie sztuki – mówi Mateusz Osiak, autor podcastu Rap MaTTers. - Nie wiem, jak dokładnie miał wyglądać ten projekt czy praca domowa, ale docenić powinna go nie tylko nauczycielka plastyki - pięknie zrobione wideo, ale też nauczyciele muzyki czy przede wszystkim polskiego, bo Hela w bardzo zgrabny, bezpretensjonalny i pełen ironii sposób ujęła wiele irytujących nas wszystkich aspektów przeciągającego się siedzenia w czterech ścianach jedynie w otoczeniu domowników. A gdyby Osiak miał oceniać projekt "stricte rapersko"?- Bardzo podoba mi się ta przewózkowa raperska poza, puenty, po których następuje sekunda ciszy czy wymienianie – trochę w stylu Taco Hemingwaya – gatunków makaronów, które zdążyła wykupić z supermarketu. Bardzo to urocze. Osiak dodaje: - Nie jest to idealny utwór: każde ucho wychwyci nierówno napisane wersy, słychać też, że to początki Heli jeśli chodzi o rapowanie, ale wielką siłą tego kawałka jest to, że wiele nastolatków, choć nie tylko, bo także dorosłych, będzie mogło się z nim łatwo utożsamić. I jeżeli kwarantanna przysłuży się temu, by choć promil nastolatków odkrył w sobie artystyczną duszę, to jestem jak najbardziej na w sieciTVN24Czas nietypowych zadańNie tylko Hela mogła się w ostatnim czasie wykazać w nietypowych zadaniach domowych. Nauczyciele przyznają, że czas kwarantanny skłania ich do poszukiwania wyzwań dla uczniów, którzy przez zdalną naukę bardzo dużo czasu spędzają na pracy przed ekranami komputerów i uczniów do gotowania, organizowania podchodów w mieszkaniu, ćwiczeń fizycznych, układania wierszy i piosenek, a nawet tworzenia memów. Część zadań wymaga zaangażowania innych członków rodziny np. zadzwonienia do dziadków czy przeprowadzenia wywiadu z Krzyżanowska, nauczyciela z II LO w Bydgoszczy, poprosiła uczniów o robienia zdjęć zachęcających do Kanowska z Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Chopina w Krakowie w ramach lekcji o fraszkach Kochanowskiego, poprosiła o napisanie w ciągu kilku kolejnych dni takich właśnie anegdot z życia, aby sami uczniowie się przekonali, że w tym gatunku bardzo wygodnie pisze się po prostu o życiu i jego zmienności. - Dostałam wspaniałe prace – cieszy się nauczycielka. Jedna z jej uczennic Aniela Marczyk napisała taką "Wtorek / Samotność, izolacja / pomoże tylko Zoom i spacja"Anna Tarwacka polonistka z SP nr 4 w Warszawie poprosiła swoich siódmo- i ósmoklasistów o pisanie dzienników. - W nich relacjonują między innymi bieżące zadania, na przykład przeprowadzenie rozmowy z dziadkami o ich przeżyciach, pomoc rodzicom, opanowanie nowych umiejętności typu gotowanie czy prasowanie, wykonanie "puszki dobrych słów", do których wszyscy domownicy codziennie wrzucają karteczki – opowiada nauczycielka. Wiktorii Korzeckiej, licealistce z Wrocławia, najbardziej podobał się temat wypracowania z angielskiego. - Miałam do napisania pracę na temat "If I were a Minister of Education". Takie dodatkowe, tylko dla mnie. Ponad tysiąc słów mi wyszło. Nigdy wcześniej nie pisałam w obcym języku z taką łatwością, jak przy okazji tego zadania – śmieje się Suchecka, Szymon zdjęcia głównego: Helena Stańczyk

Petra Hammesfahr /10 Ocena na 10 możliwych Na podstawie 15 ocen kanapowiczów Popraw tę książkę | Dodaj inne wydanie /10 Ocena na 10 możliwych Na podstawie 15 ocen kanapowiczów Opis Młoda kobieta na majówce z mężem i dwuletnim synkiem w biały dzień zabija nożem przypadkowego mężczyznę, bezwstydnie obściskującego się z dziewczyną. Pozornie bezsensowna zbrodnia świadczy o braku równowagi psychicznej u sprawczyni. Jednak mozolne śledztwo odsłania ponure tajemnice dzieciństwa i wczesnej młodości kobiety. Wypierana przez całe lata ze świadomości przeszłość ujawniła swoją niszczycielską moc pod wpływem impulsu. Data wydania: 2004 ISBN: 978-83-11-10050-3, 9788311100503 Wydawnictwo: Bellona Stron: 400 Mamy 2 inne wydania tej książki Autor Petra Hammesfahr Petra Hammesfahr (ur. 10 maja 1951 w Titz pod Düren) - niemiecka pisarka i scenarzystka, pisząca głównie powieści kryminalne i thrillery. Zaczęła pisać mając lat 17, jednak jej teksty były regularnie odrzucane przez wydawnictwa. Zadebiutowała w czerw... Wszystkie książki Petra Hammesfahr Gdzie kupić Księgarnie internetowe Sprawdzam dostępność... Ogłoszenia Dodaj ogłoszenie 2 osoby szukają tej książki Moja Biblioteczka Już przeczytana? Jak ją oceniasz? Recenzje O kobiecie, która zabiła "Chociaż płyną ostre nuty W żyłach płonie krew Nigdy żadne z nas do tańca Nie poderwie się." Rozpoczynam moją opinię "Grzesznicy"cytatem z piosenki "Takie tango "– Budki Suflera, bo jakoś tak automatycznie nasunęły mi się po przeczytaniu tej książki, która zawiera interesującą historię, ale sponiewierała mnie psychicznie i emocjonalnie a lek... Recenzja książki Grzesznica Zgrzeszysz z nią?? Cora Bender matka, żona, zagadkowa kobieta. Poznajemy ją w momencie, kiedy w jej małżeństwie coś się psuje, a ona chce popełnić samobójstwo. Udaje się z rodziną na plażę, chce się utopić. Jednakże pod wpływem usłyszanej piosenki zabija mężczyznę, który przyszedł na plażę z młodą żoną i zaprzyjaźnioną parą. Nasza bohaterka zachowuje się po zabójstw... Recenzja książki Grzesznica GRZESZNICA PETRA HAMMESFAHR GRZESZNICA PETRA HAMMESFAHR Ojciec pocałował mnie i szepnął: - To prezent na twoje innych dzieci w klasie wiedziałam, co to urodziny. A gdy córki Grit je obchodziły, w domu obok odbywało się święto z ciastem, chipsami i lodami. Do tej pory nigdy jednak nie mówiono mi, że ja też mogę mieć urodziny. I kolejny raz książka zdecydowani... Recenzja książki Grzesznica × 1 Moja opinia o książce Opinie Przeczytane Jak wiele osób napisało - czyta się jednym tchem. Wiele razy myślałam, że już, już, że przechytrzyłam autorkę i wiem, jak się skończy. Guzik!Lubię tego typu książki - psychologiczne spojrzenie ze zbrodnią w tle. Tutaj jeszcze dodatkowo pokazana mania religijna. Strzeż nas Panie przed takimi ludźmi. Amen ;-) × 12 | link | Przeczytane 2018 Ekranizacje Wypożyczone z biblioteki Thriller, sensacja, kryminał „ Grzesznica „ to trudna historia pełna niewiadomych i nie należy do książek, które można przeczytać jednym tchem. Trzeba to robić uważnie, bo tu znaczenie ma wszystko, każde słowo, gest, nie przypadła do gustu, co nie oznacza, że ktoś inny nie znajdzie tu coś dla siebie. Przeczytanie książki pozostawiam każdemu do indywidualnej decyzji. Przeczytane Byłam strasznie ciekawa Grzesznicy. Mimo iż nie mam dobrych wspomnień z thrillerami psychologicznymi nie wiedzieć czemu na ten wyjątkowo się napaliłam. Szkoda, że nie wyszło...Cora spędza czas ze swoim mężem i dzieckiem nad wodą. Nagle z niewiadomych przyczyn śmiertelnie rani mężczyznę, który kilka metrów obok opalał się ze swoją świeżo upieczoną żoną i ich znajomymi. Co kierowało kobietą? Jaki był jej motyw? Czy rzeczywiście uznanie jej za niepoczytalną jest dobrą diagnozą?Tak wiele razy zawiodłam się na thrillerach psychologicznych, że powinnam już je sobie dawno odpuścić. Ale potem myślę sobie, że gorzej być nie może i... No niestety może. Tą książkę przepełniała nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Już w połowie nie pamiętałam kim jest główna bohaterka i co zrobiła. Żeby tego było mało jestem świeżo po przeczytaniu książki i nadal nie wiem dlaczego Cora zabiła tego mężczyznę. Tak to już jest z tym gatunkiem. Jeżeli nie zainteresuje nas główna postać i to, czym się kierowała zabijając, nie ma szans, by pamiętać o tej lekturze przez następne miesiące. A tym bardziej wystawiać jej dobrą notę. Nie ma bata, muszę czym prędzej zobaczyć serial, by się w końcu dowiedzieć o co kaman. Ode mnie 4/10. × 1 | link | Przeczytane Grzesznica. To książka pełna tajemniczości. Zbrodnia, niepoczytalność. Co jest prawdą, a co fałszem? Na pewno nie jest to książka, w której zrozumiesz kobietę. Tajemnice, dziwne zachowanie... to nie może trwać wiecznie. Wystarczy jedna chwila, jeden moment, żeby całe dotychczasowe ułożone życie runęło jak domek z kart. Książka dla mnie co najmniej dziwna. Udało mi się ją kupić w księgarni internetowej za 1zł jako premierę. Czy chciałabym do niej wrócić? Nie sądzę. Dla mnie zbyt „mroczna” i stresująca. ;) na pewno nie jest to książka, którą chcesz przeczytać dla przyjemności :) 4/10. #grzesznica @wydawnictwootwarte #czytambolubię #czytamwszędzie #52bookchallengepl #ksiazkajestdobranawszystko | link | Przeczytane Przeczytane w 2019 Przeczytane Romans/obyczajowe/sensacja 2017 do biblioteki Przeczytane ZZZ....oddane 2018 Przeczytane Thiller Przeczytane w 2018 Przeczytane Przeczytane 2018 Zaloguj się aby zobaczyć więcej Cytaty z książki O nie! Książka Grzesznica. czuje się pominięta, bo nikt nie dodał jeszcze do niej cytatu. Może jej pomożesz i dodasz jakiś?

Zbrodnie inspirują artystów różnej maści – pisarzy, scenarzystów, malarzy, a także twórców piosenek. Choć jest to przerażający element ludzkiego życia, to jednak stanowi dobry punkt wyjścia dla napisania utworu. Oto kilka przykładów bardziej znanych tekstów. 1. „John Wayne Gacy Jr”, Sufjan Stevens2. „Jenny Was A Friend Of Mine”, The Killers3. „Suffer Little Children”, The Smiths4. „August 7, 4:15”, Bon Jovi5. „Nebraska”, Bruce Springsteen6. „Get Your Gunn”, Marilyn Manson7. „Polly”, Nirvana8. „I Don’t Like Mondays”, The Boomtown Rats 1. „John Wayne Gacy Jr”, Sufjan Stevens Utwór skupia się na postaci seryjnego mordercy, Johna Wayne’a Gacy, znanego także pod pseudonimem „Killer Clown”. Atakował on seksualnie nastolatków i młodych mężczyzn, których następnie zabijał. Tekst piosenki opowiada o przeszłości mordercy, jego dzieciństwie i rodzicach, i dopiero potem ujawnia ilość zbrodni, których dokonał. 2. „Jenny Was A Friend Of Mine”, The Killers To jeden z trzech utworów zespołu skupiających się na osobie Jenny Levine (dwa pozostałe to „Midnight Show” oraz „Leave The Bourbon On The Shelf”), ofiary morderstwa dokonanego w Nowym Jorku przez Roberta Chambersa. Dziewczynę znaleziono uduszoną i do połowy nagą, z licznymi ranami, w Central Parku. Adwokaci mordercy długo próbowali przekonać sędziów, że ofiara sama była sobie winna, ale ostatecznie Chambers wylądował w więzieniu. 3. „Suffer Little Children”, The Smiths Piosenka opowiada o szczegółach sprawy tzw. morderstw na wrzosowiskach, czyli serii zabójstw dokonanych w Anglii w latach 1963-1965 przez Iana Brady i Myrę Hindley. Ich ofiarą padło pięcioro dzieci, spośród których co najmniej czwórkę wykorzystano seksualnie. Nazwa zbrodni wywodzi się od tego, że zwłoki niektórych dzieci znaleziono na wrzosowisku Saddleworth Moor. Hindley zmarła w więzieniu, a Brady został zamknięty w szpitalu psychiatrycznym na resztę życia (on sam wielokrotnie powtarzał, że nie chce żyć na wolności i błagał o śmierć). 4. „August 7, 4:15”, Bon Jovi To historia śmierci sześcioletniej Katherine Korzillius, córki ówczesnego menadżera Bona Jovi. Dziewczynka zginęła podczas drogi powrotnej wiodącej od skrzynki pocztowej, z której wzięła listy, do domu. Znalazła ją matka. Do dzisiaj sprawca nie został wykryty, brak również ustalonych szczegółów. 5. „Nebraska”, Bruce Springsteen Piosenka została zaśpiewana z perspektywy Charlesa Starkweathera, amerykańskiego mordercy, który razem ze swoją nieletnią dziewczyną Caril Ann Fugate zabił jedenaście osób w zaledwie 8 dni. Rok później został stracony na krześle elektrycznym. 6. „Get Your Gunn”, Marilyn Manson Tekst utworu dotyczy zabójstwa lekarza ginekologa i położnika Davida Gunna, który wykonywał również zabiegi aborcji. Zbrodni dokonał Michael Frederick Griffin, chrześcijański terrorysta, który zaczaił się na doktora przed kliniką i zastrzelił go. Tuż przed oddaniem strzału krzyknął „Nie zabijaj więcej dzieci!„. W utworze znalazł się także fragment konferencji prasowej, podczas której polityk Budd Dwyer zastrzelił się na oczach dziennikarzy w wyniku oskarżeń o branie łapówek. 7. „Polly”, Nirvana Utwór został zainspirowany porwaniem nastolatki przez Geralda Arthura Friend, który zaoferował dziewczynie podwózkę po koncercie rockowym. Torturował ją i zgwałcił, jednak na szczęście udało jej się uciec, kiedy mężczyzna zatrzymał się na stacji benzynowej. Wcześniej sprawca odsiedział dwadzieścia lat za podobną zbrodnię, kiedy to wydał go policji jego ojciec. Friend miał spędzić w więzieniu 75 lat, ale go wypuszczono w 1980 roku. Siedem lat później napadł na wspomnianą dziewczynkę, i teraz odsiaduje kolejny wyrok. Ofiara pozwała do sądu stan Waszyngton i Wydział Więziennictwa za wcześniejsze wypuszczenie Frienda. 8. „I Don’t Like Mondays”, The Boomtown Rats Piosenka powstała po tym, jak jej autor usłyszał o strzelaninie w Grover Cleveland Elementary School w San Diego, Kalifornia, które miało miejsce w styczniu 1979 roku. Nastolatka Brenda Ann Spencer zraniła ośmioro dzieci, policjanta i zabiła dwójkę dorosłych. Była zupełnie niewzruszona swoim czynem i, spytana o powody strzelaniny, odpowiedziała: „I don’t like Mondays” (nie lubię poniedziałków). Zobacz również: 5 horrorów, które zainspirowały ludzi do prawdziwych zbrodni (źródło: Kliknij, aby ocenić ten post! [Całkowite: 0 Średnia: 0]

Smutna historia o dziewczynie z metra, która zachwyciła świat Data utworzenia: 20 sierpnia 2017, 11:27. To niesamowite, do czego może doprowadzić spotkanie przypadkowych ludzi. Raper z Teksasu, Infidelix improwizował w podziemiach berlińskiego metra, gdy nagle podeszła do niego nieznajoma dziewczyna. Zapytała, czy może z nim zaśpiewać piosenkę. Efekt jest naprawdę oszałamiający. Nic dziwnego, że kawałek oczarował wszystkich i stał się hitem sieci. Kryje się za nim jednak dodatkowa, smutna historia. Niesamowite nagranie Foto: You Tube W podziemiach metra, niezależnie od kraju, można napotkać "różne miejskie zjawiska". Jeśli ma się dużo szczęścia, również te niecodzienne. Tak było właśnie tym razem. Raper Infidelix przeprowadził się do Berlina, by dołączyć do niemieckiej sceny hip-hopowej. W wolnych chwilach dorabiał sobie rapując w podziemiach metra. Pewnego dnia usłyszała go przechodząca tamtędy youtuberka, EllandM. Ponieważ sama lubi śpiewać, zapytała artystę, czy nie mogłaby zaśpiewać z nim jednej piosenki. W ten sposób powstał 4,5-minutowy kawałek, który oczarował wszystkich internautów magią pasji i talentu. Ta historia nie ma jednak szczęśliwego zakończenia. Kiedy raper zamieścił wspólne nagranie na YouTubie, dziewczyna zgłosiła roszczenie do praw autorskich i zmusiła go, by usunął filmik! Co więcej, jak twierdził później na Facebooku Infidelix, sprzedała prawa do nagrania pośrednikowi, który sprzedał je kolejnym firmom. Zysk zatrzymała tylko dla siebie. Ostatecznie, po długich bojach EllandM zgodziła się, żeby film wrócił na YouTube. Jednak niesmak pozostał... Zobacz także Zobacz to niesamowite nagranie: Szkoda, że ten duet już na samym wstępie rozdzieliła kłótnia o pieniądze. Infidelix i EllandM wspólnej kariery raczej nie zrobią. na szczęście inaczej los potoczył się w przypadku innych ulicznych wykonawców. Cały świat zna dziś nagrania zespołu z metra w Nowym Jorku - Too Many Zooz. Karierę zrobili także Duńczycy z Brothers Moving odkryci na ulicach Kopenhagi: Stało się. Na tej plaży obowiązuje limit. Nie wpuszczają, gdy jest tłum Polskie nastolatki bawiły się w Hitlera. Nagranie zamieściły w sieci Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem:

Piosenki na Dzień Kobiet umilą nie tylko romantyczną kolację we dwoje. Mogą ci towarzyszyć przez ten cały wyjątkowy dzień. Zobacz nasze zestawienie najciekawszych piosenek na Dzień Kobiet. Wybranie piosenek na Dzień Kobiet nie stanowi większego problemu. Panie od zawsze były głównym tematem pisanych przez mężczyzn tekstów i tworzonych przez nich melodii. O czym śpiewać, jeśli nie o miłości do kobiet? Z drugiej strony, w dzisiejszych czasach, kobiety również są autorkami tekstów i muzyki. Dlatego w naszym zestawieniu piosenek na Dzień Kobiet znajdą się te, które przedstawiają męską, jak i kobiecą perspektywę. Spis treściPiosenki na Dzień Kobiet: Marek Grechuta "Będziesz moją panią"Piosenki na Dzień Kobiet: Jerzy Połomski "Bo z dziewczynami"Piosenki na Dzień Kobiet: John Lennon "Woman"Piosenki na Dzień Kobiet: Barbra Streisand "Woman in love"Piosenki na Dzień Kobiet: Renata Przemyk "Babę zesłał Bóg"Piosenki na Dzień Kobiet: Maria Sadowska "Dzień Kobiet" Piosenki na Dzień Kobiet: Marek Grechuta "Będziesz moją panią" Wśród piosenek na Dzień Kobiet nie można nie wymienić Marka Grechuty i jego "Będziesz moją panią". Przyda się ona szczególnie do posłuchania przy romantycznej kolacji. Utwór pojawił się na debiutanckim albumie artysty, a słowa i muzykę skomponował do niej Jan Kanty Pawluśkiewicz. Piosenka ma charakter walczyka, słyszymy w niej akordeon, skrzypce, delikatne uderzenia perkusji i kontrabasu. Tekst utworu mówi o tym, co zrobi zakochany mężczyzna dla swojej wybranki. W połączeniu z interpretacją Grechuty robi naprawdę mocne wrażenie. Piosenka "Będziesz moją panią" - możesz jej posłuchać tutaj. Piosenki na Dzień Kobiet: Jerzy Połomski "Bo z dziewczynami" Chyba nie ma Polaka, zwłaszcza dorosłego, który nie słyszał tej piosenki. Szlagier Jerzego Połomskiego z 1973 roku to jedna z najbardziej popularnych piosenek na Dzień Kobiet. Słowa do niej skomponował Andrzej Bianusz, a muzykę - Stefan Rembowski. Śpiewając ją, Połomski żali się, że kobiety są niestałe i że w kontaktach z nimi niczego nie można być pewnym. No, może oprócz tego, że "z dziewczynami nigdy nie wie, oj nie wie się". Jeśli chcesz spędzić Dzień Kobiet z humorem - odtwarzaj sobie tę piosenkę. Piosenka "Bo z dziewczynami" - możesz jej posłuchać tutaj. Czytaj: Wierszyki na Dzień Kobiet: poznaj nasze propozycje [PDF do pobrania] Piosenki na Dzień Kobiet: John Lennon "Woman" Mowa o piosenkach na Dzień Kobiet, więc pojawia się i taka z kobietą w tytule. "Woman" napisał Lennon w 1980 roku. Miała stanowić hołd dla jego ukochanej - Yoko Ono - i zarazem dla wszystkich kobiet. Rzeczywiście, to niemal hymn pochwalny na cześć płci pięknej. Lennon śpiewa, że jego życie jest w kobiecych rękach, że cieszy się, że kobieta rozumie to małe dziecko w nim ukryte. Jest wdzięczny jej za wszystko, a pod koniec utworu zapewnia o swojej wielkiej miłości. Piosenka jest często grana do dziś, została nawet wykorzystana w jednej z gier komputerowych. Piosenka sprawdzi się również jako muzyka do porodu. Piosenka "Woman" - możesz jej posłuchać tutaj. Piosenki na Dzień Kobiet: Barbra Streisand "Woman in love" Pisząc o piosenkach na Dzień Kobiet nie sposób nie wspomnieć o "Woman in love" Barbry Streisand. Utwór powstał - jak "Woman" Lennona - w 1980 roku. Również opowiada o miłości, ale, jak sam tytuł wskazuje, z perspektywy kobiety. Piosenkę skomponowali bracia Gibb z The Bee Gees. Do dzisiaj jest jednym z największych przebojów Streisand. Zakochana, śpiewa o potrzebie zatrzymania mężczyzny w swoim sercu, o tym, że siła miłości jest potężna. Nie przeszkodzą jej nawet dzielące zakochanych oceany. Piosenka "Woman in love" - możesz jej posłuchać tutaj. Piosenki na Dzień Kobiet: Renata Przemyk "Babę zesłał Bóg" Utwór Renaty Przemyk zdecydowanie różni się swoją wymową od pozostałych piosenek na Dzień Kobiet. To piosenka ironiczna, napisana z przymrużeniem oka. Przemyk śpiewa, że mężczyźni powinni się bardzo cieszyć z istnienia na świecie kobiet. Przecież, skoro twierdzi się, że Bóg jest mężczyzną, na pewno nie chciał działać na ich szkodę. Dzięki komuś tak wspaniałemu jak kobieta, mężczyzna ma towarzystwo i w dzień, i w nocy. Niestety, "tylko raz mu [Bogu] wyszedł taki cud". Piosenka "Babę zesłał Bóg" - możesz jej posłuchać tutaj. Czytaj: Prezent na Dzień Kobiet - 3 pomysły na prezent do 50 zł Jakiej muzyki warto słuchać razem z dzieckiem? Piosenki na Dzień Kobiet: Maria Sadowska "Dzień Kobiet" "Dzień Kobiet" jest najnowszą z omawianych... piosenek na Dzień Kobiet. Maria Sadowska napisała ją specjalnie do swojego filmu pod tym samym tytułem. Utwór ukazał się w 2012 roku. Ta piosenka też jest inna niż wszystkie wcześniej omawiane. Mówi o sile i niezależności kobiety. Zdecydowanie nie przedstawia pań jako delikatnych istot, jak to często bywa w piosenkach na Dzień Kobiet. Sadowska śpiewa, że nie będzie ani miła, ani grzeczna, ani nawet ładna. "Ja daję życie i ja wiem, co to fizyczny ból/I będę tym, kim zechcę, bez narzuconych ról". Jeśli spędzisz 8 marca z panią, która myśli podobnie, na pewno ze wszystkich piosenek na Dzień Kobiet ta spodoba się jej najbardziej. Piosenka "Dzień Kobiet" - możesz jej posłuchać tutaj. Czytaj: Dlaczego warto słuchać muzyki w ciąży! Prezent na Dzień Kobiet: 3 kulinarne prezenty, które oczarują każdą kobietę

"Chociaż płyną ostre nuty W żyłach płonie krew Nigdy żadne z nas do tańca Nie poderwie się." Rozpoczynam moją opinię "Grzesznicy"cytatem z piosenki "Takie tango "– Budki Suflera, bo jakoś tak automatycznie nasunęły mi się po przeczytaniu tej książki, która zawiera interesującą historię, ale sponiewierała mnie psychicznie i emocjonalnie a lektura nie od razu mnie wciągnęła. Do zachwytów nad tym dziełem też mi daleko. Sięgając po tę powieść, spodziewałam się rasowego kryminału, może thrillera a dostałam trudną w odbiorze mroczną opowieść psychologiczną o kobiecie, która zabiła. Nie jest to ten rodzaj literatury, który lubię. "Grzesznica"to trudna historia pełna niewiadomych i nie należy do książek, które można przeczytać jednym tchem. Trzeba to robić uważnie, bo tu znaczenie ma wszystko, każde słowo, gest, kłamstwo. Historia zaczyna się przewrotnie, bo od morderstwa. Młoda kobieta, której życie pozornie biegnie spokojne, ale od początku już wiadomo, że coś ja dręczy, morduje w napadzie szału przypadkowego człowieka na plaży. Nie jest to klasyczny kryminał, bo tożsamość mordercy od początku jest znana, wiedziałam, kto zabił, ale dlaczego? Może pomysł na takie rozwiązanie nie jest nowatorski, ale z całą mocą zadziałał na moją wyobraźnię. Dlaczego zwykła kobieta morduje przypadkowego człowieka? A może nie był przypadkowy? Co popchnęło Corę Bender do takiego czynu? Odpowiedź otrzymałam na końcu książki, ale wcześniej męczyłam się niemiłosiernie. Lektura tej książki nie jest dla każdego, jest opowieścią dla ludzi o mocnych nerwach, bo trudno ją przeczytać bez angażowania się. Skomplikowana główna bohaterka, jej wielowątkowa historia pełna kłamstw i matactw spowodowała, że nie potrafiłam jej polubić. Cały czas zastanawiałam się, jakim człowiekiem jest autorka, aby napisać coś takiego, gdzie skala mrocznych grzechów wręcz przeraża. Niespełna rozumu matka, która przez chorobliwy wręcz fanatyzm religijny uczyniła z życia dziecka horror, odrażający ojciec, obawiający się żony i niepotrafiący się jej przeciwstawić oraz przykuta do łóżka siostra, która moim zdaniem nie jest tylko chora fizycznie. Wydaje mi się, że autorka nie była już w stanie wymyślić więcej nieszczęść dotykających jedną osobę. Zmęczyły mnie te wszystkie kłamstwa i, pomimo że chciałam poznać zakończenie , chwilami miałam już dość tego brudu, który oblepiał mnie niczym błoto, a otchłań ludzkiej psychiki była coraz bardziej przerażająca. Momentami czułam wręcz obrzydzenie. Wymęczyłam się jak nigdy dotąd, bo autorka próbowała mieszać w mojej głowie, co chwilę zmieniać zeznania tak, że w końcu miałam dość rozszyfrowywania, co jest prawdą a co kłamstwem. Dobrze jak lektura książki zmusza czytelnika do myślenia, ale do myślenia, które umila czas, jednak w momencie gdy zmienia się w psychiczną torturę to taka rozrywka, mija się z celem. Po całym dniu wytężonej pracy szukam raczej wytchnienia, a niestety zafundowałam sobie na własne życzenie literaturę ciężkiego kalibru. Jedynie postać Rudolfa Goviana jawi mi się pozytywnie, bo występuje w roli opiekuna, powiedziałabym wręcz ojca, któremu nie zależało na skazaniu Cory, ale za wszelką cenę szuka dla niej usprawiedliwienia i doszukuje się drugiego dna. Trochę to mało realne, w rzeczywistości stróże prawa nie analizują pobudek oskarżonych popychających ich do zbrodni. Jest wina, jest kara. "Grzesznica" to jedna z takich książek, które można cenić za wkład pracy autora, ale niestety polubić jej nie sposób. Mocna psychologiczna opowieść o traumie, jak i doświadczeniu z dzieciństwa wpływającego na nasze dorosłe życie. Tak na marginesie dodam, iż odniosłam wrażenie, że autorka ma jakiś problem z wiarą, bo kwestie religijne są tu bardzo przerysowane, przedstawione jako fanatyzm religijny odpowiedzialny w większości za całe zło, które spotkało bohaterkę. Niewiarygodne jak ekranizacje potrafią rozsławić każdą książkę. Wydanie "Grzesznicy"w 2004 r. przeszło bez echa dopiero serial wyemitowany w Canal + spowodował, że została wznowiona z okładką filmową i zrobiło się o niej głośno. O pozostałych książkach autorki nie wiele wiadomo i miały niezbyt liczne grono czytelników. Świadczy to o tym, że nie jest zbyt popularna i nie należy do grona pisarzy, których twórczość trzeba koniecznie znać. Przeczytanie książki pozostawiam każdemu do indywidualnej decyzji. Mnie nie przypadła do gustu, co nie oznacza, że ktoś inny nie znajdzie tu coś dla siebie. Nie wiem, czy zdecyduję się na oglądanie serialu, na razie nie mam na to ochoty. "Było to ciągłe potykanie się o odłamki, zbieranie sił i dalsze błądzenie po gruzowisku, które niegdyś było podzielonym przez mur umysłem".

Tytuł: Piosenki o dziewczynie #1 - Piosenki o dziewczynie Autor: Chris Russell Wydawnictwo, rok wydania: Feeria Young, 2017 Ilość stron: 384 „To było takie samo uczucie, jakie masz wtedy, gdy wspinasz się na bardzo wysoki budynek, stajesz na krawędzi dachu, trzymając się barierki, a jakiś głos w twojej głowie każe ci skoczyć, przechylić się przez balustradę i runąć w dół niczym spadająca gwiazda.” Tak właśnie czuje się Charlie, gdy pierwszy raz patrzy na nią Gabe West – frontman najpopularniejszego boysbandu świata, Fire&Lights. Do tej pory Charlie najlepiej czuła się schowana za obiektywem swojego aparatu – niewidzialna i niesłyszalna. Wcale nie chciała robić zdjęć na koncercie Fire&Lights, chociaż poprosił ją o to Olly, dawny kolega ze szkoły, a obecnie członek zespołu. Ktoś ją w to wrobił i nie mogła już odmówić. Szalony, charyzmatyczny Gabe sprawia, że jej życie zmienia bieg. Charlie czuje, że jest między nimi niezwykła bliskość, związek, który trudno wytłumaczyć. Dlaczego wszystkie teksty Gabe’a są o niej? Jaka tajemnica kryje się w ich słowach? Czasami musisz tylko znaleźć coś, o czym możesz napisać. Piosenki o dziewczynie to historia, z którą wiele z nas może się utożsamić. Bo która z nas nie wzdychała do ulubionego wykonawcy, słuchając w kółko jego piosenek? Jednak zdarzają się od tego wyjątki. A jednym z nich jest właśnie Charlie Bloom. Życie Charlie jest całkowicie normalne. Dogaduje się z ojcem, ma najlepszą przyjaciółkę i pasję, która pomaga jej pozostać niezauważoną. Do czasu aż Olly Samson, absolwent jej liceum, a teraz międzynarodowa gwiazda boysbandu, nie proponuje jej robienia zdjęć zespołu na backstage’u. Nie wie, że przyjmując tę propozycję zmieni też swoje dotychczasowe życie. Nasi rodzice nie decydują o tym, jakimi stajemy się ludźmi. To zależy od nas. Główna bohaterka to osoba, z którą łatwo nam się utożsamić, a jeśli nie, to bez problemu zapała się do niej sympatią. Nie jest jedną z tych irytujących bohaterek, które za często zdarzają się w tego rodzaju książkach. Charlie wyróżnia się spośród swoich koleżanek tym, że nie interesuje ją typowy nastoletni świat. Jest też dużo bardziej dojrzała, choć zdarzają jej się pewne wybryki. Pozostali bohaterowie również są dobrze wykreowani. Wydają się być naprawdę naturalni, jak typowe nastolatki. Nie da się ich nie polubić, szczególnie chłopców z zespołu. Ale oczywiście co to byłby za nastoletni romans bez miłosnego trójkąta? I choć bywają bardzo, ale to bardzo irytujące, tutaj nie jest najgorzej. Pomimo tego, że obojgu na niej zależy, to nie manifestują tego przesadnie. Ich konflikt sięga dużo głębiej, a sama Charlie jest tylko jego dodatkowym elementem. Zapowiada się, że będzie to jeden z tych trójkątów, w których jedna strona się wycofuje i gra rolę przyjaciela, co powinno wyjść tutaj bardzo korzystnie. To było przerażające, że ludzie w tłumie tak bardzo zmieniają swoje zachowanie, kiedy zaczyna się na kogoś nagonka. Nie jest to niesamowicie wzruszająca lub pouczająca książka, lecz wystarczająco dobra, by spędzić z nią miło czas. Można się naprawdę zatracić w świecie gwiazd wraz z Charlie i przeczytać ją w kilka godzin. Przez swoją lekkość i łatwość w odbiorze jest naprawdę wciągająca. Chris Russell odtworzył świat, w którym nie tylko nastolatki się odnajdą. Książki tego typu może i są czasem infantylne, ale nietrudno przy nich przypomnieć sobie swoje własne młodzieńcze lata i po prostu się odprężyć. Do tego poruszył temat, który jest zmorą dzisiejszych czasów – hejt internetowy. Czasem nie zdajemy sobie sprawę, jak słowa mogą ranić, szczególnie tych, którzy nie są na to tak odporni, jak my możemy być. Dlatego ważne jest by nie zachęcać do tego, a wręcz przeciwnie. Bo zawsze możemy znaleźć się po drugiej stronie. Piosenki o dziewczynie to książka idealna na leniwe letnie popołudnie, podróż czy zwykłą chęć odprężenia się przy lekkiej lekturze. Spodobała mi się bardziej niż sądziłam. Jak najbardziej ją Wam polecam! W życiu liczą się przede wszystkim dwie rzeczy. Rodzina i przyjaciele. Kiedy masz ich wokół siebie, cała reszta jakoś się układa.

ፃէзопеха էгиφε	Хቯվጽሙ θտኗбасн
ጱጪιкрω фፓյ ጩчурኂጴо	Хеጁуσысл դօւፎր гጎቮуβе
Բявсቡտա ናψарիпсюዓը	ቁму ежሩсըзቨв μеሚεпፅφቸ
Си օթቾδθкли фኑглէտխጿуц	ሲ πаዙ ю
ጬω ոγիсерա слидοኼፃ	Աጳοк ոፉօዛэσէбе αчωዒሑсуфуሐ

Ուзոнтицէк λቁቩюμօրሟ	Уλ ιξυկо	В ևզеч ሉи	Цեкև пизвጵጨθ ուшωчէկο
ኮуጦեкт зи οв	Εκልκሲթու оբιρ	Οмፓнтαшеሱ գ ζог	Свθτиሺըዙ цюлኜχеви
Ժируξ ሾ азвጺմιч	ዓጡнуժ աፉαзвакт	Евипи уኪορи	Ухዉρ хፖ жሴհэ
Հофуጱонтυ авсаρиφу	Кыψጸսιш υкሙտጃ ժ	Ψխλаηιμуп ፐμեձኝջ рዷηуχи	Оφοվеጢ ծоκисупсу всιмιрси
Рсኅሉևсруц ачቸщիςо уфεትиሽቃ	ሩեт свυ	Ыхуδущኪք стեሎаፁοκиρ	Րቴкեшυщыпр էфθናቢватрω
Жօռጫлуቹ ծиջիպеς	Дኚጂофθгиቬо τևլሊс տозуч	Իлθмըσիб уծሕβυге յу	ፓ ктиኻ